Δυο "κλικ" πάνω-κάτω

"Κλικ" και ανάβεις το φως!πόσο όμορφα και ήρεμα όλα όταν τα βλέπεις.Ξέρεις τι βλέπεις μπορείς να ξεχωρίσεις πρόσωπα από πράγματα.Να συνειδητοποιήσεις που βρήσκεσαι και με ποιόν.Είναι και εκείνες οι  φορές που το να βλέπεις τα πράγματα όπως είναι,σε τρομάζει.Καληνύχτα!"κλικ"ήρθε η ώρα πάλι για τις μαντέψιες και τις υποθέσεις..Μαύρο σκοτάδι,φως να διαπερνά από πουθενά.Είσαι μόνος!μονό κρεβάτι για σενα και το εγώ σου..Αυτό βέβαια δεν είναι πάντα σίγουρο..Είσαι μόνος ή απλά νομίζεις πως είσαι μόνος;Όλοι το έχουμε νοιώσει και είμαι σίγουρη γι'αυτό..Τριγύρω κενό,δεν αρχίζει και δεν τελειώνει τίποτα δεν υπάρχουν όρια...ακούς φωνές ή νομίζεις;ακούς βήματα ή νομίζεις;Ακούς;Πιο έντονα συναίσθηματα στο σκοτάδι..Υπάρχει βέβαια και εκείνη η περίπτωση που θες τόσο πολύ το σκοτάδι,θες τόσο πολύ να μην ξαναδείς και να ξανακούσεις κανέναν,θες απλά να είσαι μόνος σε ένα σκοτεινό δωμάτιο και απλά να κοιτάζεις τριγύρω και να βυθίζεσαι ακόμη πιο πολύ στις σκέψεις σου.Να κοιτάζεις το "τίποτα".Σκοτάδι και φως, ένα on/off και όλα ξεκινούν ή αντίστοιχα τελειώνουν. 

Μια κλοτσιά και πάμε πάλι

Πιστεύοντας λιγότερο στην τύχη και περισσότερο σε συγκυρίες δέχομαι πως κάποια πράγματα απλά έρχονται χωρίς απαραίτητα να τα επιδιώκουμε ούτε καν να τα επιζητούμε. Εκεί μετράμε και ζυγίζουμε διαόλους και στοιχειά μέσα μας για να τεστάρουμε και λίγο-πολύ που μπορούμε να φτάσουμε. Αλήθεια όμως πόσο από τον εαυτό μας θυσιάζουμε κάθε φορά χωρίς να μας εγγυηθεί κανένας τίποτα για όλα όσα θα έρθουν, δίνοντας απλά μία κλοτσιά και πάμε πάλι απ την αρχή; Και βασικά πόσο από τον εαυτό μας θα έχει απομείνει στο ενδεχόμενο μιας ακόμα κλοτσιάς.

Dreams

Μην άνησυχεις όλα τελειώνουν,από τη στιγμή που κλείνεις τα μάτια έχεις ένα προνόμιο κάποιες φορές καλό κάποιες κακό.Ονειρευσαι.Αυτό συμβαίνει κάθε μέρα άσχετα αν δεν το θυμάσαι και κρατάει λίγο άσχετα αν δεν το καταλαβαίνεις.Ποσες φορές ξύπνησες νομίζοντας ότι το ζεις;πόσες φορές ξύπνησες φοβισμένος;τρομαγμένος;Πόσες φορές φοβήθηκες να ξανά κοιμηθείς;ή πόσες φορές θέλησες να κοιμηθείς για να δεις το ίδιο όνειρο;πόσες φορές ευχήθηκες να ξαναδείς το ίδιο όνειρο;Όλα αυτά πολλές φορές..Έχεις αναρωτηθεί ποτέ τι είναι τα όνειρα;Πως προκύπτουν;Γιατί βλέπεις όλα αυτά;Εξήγησέ  μου πως γίνεται να βλέπεις όνειρο μέσα στο όνειρο;Να θελεις να ξυπνήσεις γιατί είδες κάτι κακό και να μην μπορείς,ανοίγεις τα μάτια και συνειδητοποιείς πως βρησκεσαι ακόμη σ αυτό τον παράξενο και αλλόκοτο κόσμο.πως μπορείς να ξεφύγεις όμως;Λένε απλά ότι ήταν ένα κακό όνειρο σωστά;Έχεις αναρωτηθεί ποτέ αν όλα αυτά που ονειρευσαι κάποια στιγμή θα τα ζήσεις;Ή μπορεί κάποια στιγμή σε κάποια άλλη ζωή να τα έχεις ζήσει..Ο άνθρωπος το πιο παράξενο ον,σε κλάσματα του δευτερόλεπτου με ένα "τσακ"επιστρέφει 20,30,40,50 και 60 χρόνια στο παρελθόν και θυμάται...Για μένα....Η ανθρώπινη μνήμη είναι το γρηγορότερο πράγμα στον πλανήτη...Αρκετά όμως.

S for Smile!

Η ζωή  καλώς ή κακώς είναι ένα παιχνίδι ή θα τους παίξεις ή θα σε παίζουν,η επιλογή είναι πάντα δίκη σου....ζήσε τη στιγμή,ζήσε την κάθε μέρα σαν να μην υπάρχει αύριο,να γελάς,να διασκεδάζεις ακόμη και να κλαις και αυτό μέσα στο πρόγραμμα είναι.Εκκνευρίζομαι να βλέπω γύρω μου μίζερους άνθρωπος,μέσα στο άγχος και την κλάψα.Ναι δεν λέω υπάρχουν πρόβλημα στην Ελλάδα του 2017 το δέχομαι,αλλά με νεύρα,γκρίνια και άγχος δεν θα λυθούν.Έχετε σκεφτεί πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος αν όλοι είμασταν χαρούμενοι,καλοσυνάτοι και ευγενικοί με τον συνάνθρωπο μας.Στην Ελλάδα του 2017 όλοι κοιτάνε να σε φάνε,προσπαθούν να δείξουν με ότι μέσο έχουν πως είναι καλύτεροι σου,παλεύουν ποιος είναι πιο όμορφος,ποιος έχει περισσότερα λεφτά και ποιος έχει πιο όμορφα και ακριβά ρούχα.Με αυτό τον τρόπο έχουν χάσει το νόημα της ζωής και όλη την ουσία του να ζεις.Λίγοι είναι αυτοί που εκτιμούν τη ζωή και τον τρόπο ζωής που κάνουν.Δε χρειάζονται πολλά πράγματα,μια βόλτα στη θάλασσα με τα μάτια που αγαπάς..Άσε την ζωή που κανείς και ψάξε την ζωή που χάνεις. 

Μυστήρια και Τρομακτική!

Η ώρα 15:00 το μεσημέρι,κάθομαι μόνη μου στην παραλία και χαζεύω την θάλασσα.Ένα ελαφρύ κύμα σκάει στην ακτή και γω ταξιδεύω ή μάλλον η θάλασσα ταξιδεύει εμένα.Πόσο όμορφη και ταυτόχρονα τρομακτική γιατί στο βάθος της κυριαρχεί αυτό το μπλέ σκούρο χρώμα που δεν σε αφήνει να δεις την ομορφιά της.Είσαι στη μέση του πουθένα και σιγά σιγά βυθίζεσαι,τριγύρω δεν υπάρχει τίποτα δεν μπορείς να πιαστείς από πουθενά για να ανέβεις στην επιφάνεια.Τελικά ανεβαίνεις και συνειδητοποιείς πως βρήσκεσαι μόνος δεν είναι κανείς δίπλα σου να σε βοηθήσει.Παλεύεις να φτάσεις στην ακτή και πρέπει να το κάνεις,αν όχι θα βυθιστείς και πάλι στο χάος.Τα καταφέρνεις κοντεύεις στην ακτή και διακρίνεις μια φιγούρα ανθρώπου,προσπαθείς να φωνάξεις για βοήθεια κολυμπάς όσο πιο γρήγορα μπορείς για να τον φτάσεις,εκεί που νομίζεις πως τον έχεις φτάσει αρχίζει να απομακρύνεται και φεύγει χωρίς να ρίξει καμια μάτια πίσω του και εκεί που απογοητεύεσαι συνειδητοποιείς πως έχεις φτάσει στην ακτή σώος.Η φιγούρα αυτή που επιλέγω για την δική μου μίκρη αυτή ιστορία είναι ο ίδιος σου εαυτός.Ήρθε η ώρα να πάρω το βλέμμα μου από την θάλασσα όσο δύσκολο και αν είναι,καλό μεσημέρι.

ANAΠΑΝΤΗΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ

Υπάρχουν κάποιες ερωτήσεις που ξέρεις πως δεν θα απαντηθούν ποτέ.Ερωτήσεις που ταλανίζουν τους ανθρώπους εδώ και πάρα πολλά χρόνια.Τι είναι σωστό και τι λάθος;Ποιό είναι ηθικό και πιο ανήθικο;Tι είναι φυσιολογικό και τι ανώμαλο;Καρδιά ή λογική,τ είναι πιο δυνατό;Sex ή έρωτας;Δεξιά ή αριστερά;Aν εσύ ξέρεις ποιος είσαι και τι θες δεν σε ενδιαφέρει ποια κατεύθηνση θα ακολουθήσεις.Για μένα δεν υπάρχει καλό ή κακό,διότι εμείς οι ίδιοι οριζουμε τι είναι καλό και τι κακό.Ίσως πρέπει και όλοι εσείς να αρχίσετε να σκέφτεστε λογικότερα και πιο χαλαρά τα πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας.Δεν χρειάζεται να κατακρίνουμε τον συνανθρωπό μας επειδή έιναι διαφορετικός από εμάς ή μαλλον θα το θέσω καλύτερα,επείδη πιστεύω πως και το αν είσαι ή δεν είσαι διαφορετικός δεν μπορεί να το απαντήσει κανείς εκτός από σένα,δεν πρέπει να δείχνουμε τον συνάνθρωπό μας με το δάχτυλο επειδή νομίζουμε ότι είναι διαφορετικός από μας.Πιστεύουμε ότι είναι διαφορετικός γιατί είμαστε κλειστόμυαλοι,οπισθοδρομικοί και προκατειλημμένοι.Αυτό κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσει,πρέπει να καταλάβουμε και να το πιστέψουμε πως όλοι είμαστε ίδιοι και δεν διαφέρουμε σε τίποτα.Επιτέλους ζούμε στον 21ο αιώνα πρέπει να αλλάζουν τα πράγματα θέλοντας και μη προχωράει η ζωή και η κοινωνία που ζούμε.Όλα αλλάζουνε και τίποτα δεν μένει ίδιο.Κλείνοντας θα ήθελα να αναφέρω την "πηγή" μου όπως λέμε εμείς οι δημοσιογράφοι,λοιπόν το ερέθισμά μου για το κείμενο αυτό ήταν μια δημοσίευση στο Facebook του Κωνσταντίνου Σακουλά!

Όλα γυρίζουν σαν τρελά!

Είναι αυτές οι περίεργες ώρες για τις όποιες έχω ξαναμιλήσει.Πεφτεις για ύπνο και προφανώς αυτό σου παίρνει ώρα.Θα εξηγήσω το γιατί αμέσως..Νομίζω όλοι το κάνουμε αυτό όλοι σκεφτόμαστε κάποια πράγματα πριν κοιμηθούμε...Θα μιλήσω όμως για μένα και από προσωπική άποψη πιστεύω πως δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για να χαλαρώσεις και να κοιμηθείς...Χαρακτηρίζω αυτές τις ώρες "περίεργες"γιατί τότε έχεις το χρόνο να σκεφτείς τα πιο τρέλα πράγματα.Πράγματα που έχεις στο πίσω μέρος του μυαλού σου και άθελα σου ή άσυναισθητα σου πετάγονται ξαφνικά και σου χτυπάν την πόρτα..Δεν  ξέρεις αν πρέπει να ανοίξεις ή όχι,το σκέφτεσαι..Ξαφνικά  παίρνεις την απόφαση να ανοίξεις και βλέπεις την πιο τρελή,χαζή,περίεργη,αλλοκοτη και παράξενη σκέψη σου.Έρχεται  απρόσκλητη και σου φέρνει τα πάνω κάτω στο μυαλό σου,όλα γυρίζουν σαν τρέλα και προσπαθείς κάπως να τα ισορροπήσεις.μπλέκεις καταστάσεις και πρόσωπα που δεν φαντάζοσουν ποτέ ότι μπορούσαν να συνδιαστούν..πάντα σε τέτοιες σκέψεις ο εαυτός σου είναι ο πρωταγωνιστής και πάντα ο καλός,οι κακοί δεν χωράνε σε αυτές τις σκέψεις..Γιατί θα έφερνα στο μυαλό μου συγκεκριμένα άτομα που έχω πάψει να σκέφτομαι,είναι οι λεγόμενοι "δαίμονες"που ανέφερα στο προηγούμενο άρθρο μου.Θα μου χαλούσαν αυτές τις περίεργες και παράλληλα όμορφες σκέψεις...Ώρα όμως να κλείσω τα μάτια και να τα ξεχάσω,ως αύριο που θα πέσω πάλι για ύπνο,καληνύχτα.