Σάββατο, 5 Αυγούστου 2017

Δυο "κλικ" πάνω-κάτω

"Κλικ" και ανάβεις το φως!πόσο όμορφα και ήρεμα όλα όταν τα βλέπεις.Ξέρεις τι βλέπεις μπορείς να ξεχωρίσεις πρόσωπα από πράγματα.Να συνειδητοποιήσεις που βρήσκεσαι και με ποιόν.Είναι και εκείνες οι  φορές που το να βλέπεις τα πράγματα όπως είναι,σε τρομάζει.Καληνύχτα!"κλικ"ήρθε η ώρα πάλι για τις μαντέψιες και τις υποθέσεις..Μαύρο σκοτάδι,φως να διαπερνά από πουθενά.Είσαι μόνος!μονό κρεβάτι για σενα και το εγώ σου..Αυτό βέβαια δεν είναι πάντα σίγουρο..Είσαι μόνος ή απλά νομίζεις πως είσαι μόνος;Όλοι το έχουμε νοιώσει και είμαι σίγουρη γι'αυτό..Τριγύρω κενό,δεν αρχίζει και δεν τελειώνει τίποτα δεν υπάρχουν όρια...ακούς φωνές ή νομίζεις;ακούς βήματα ή νομίζεις;Ακούς;Πιο έντονα συναίσθηματα στο σκοτάδι..Υπάρχει βέβαια και εκείνη η περίπτωση που θες τόσο πολύ το σκοτάδι,θες τόσο πολύ να μην ξαναδείς και να ξανακούσεις κανέναν,θες απλά να είσαι μόνος σε ένα σκοτεινό δωμάτιο και απλά να κοιτάζεις τριγύρω και να βυθίζεσαι ακόμη πιο πολύ στις σκέψεις σου.Να κοιτάζεις το "τίποτα".Σκοτάδι και φως, ένα on/off και όλα ξεκινούν ή αντίστοιχα τελειώνουν. 

Πέμπτη, 3 Αυγούστου 2017

Μια κλοτσιά και πάμε πάλι

Πιστεύοντας λιγότερο στην τύχη και περισσότερο σε συγκυρίες δέχομαι πως κάποια πράγματα απλά έρχονται χωρίς απαραίτητα να τα επιδιώκουμε ούτε καν να τα επιζητούμε. Εκεί μετράμε και ζυγίζουμε διαόλους και στοιχειά μέσα μας για να τεστάρουμε και λίγο-πολύ που μπορούμε να φτάσουμε. Αλήθεια όμως πόσο από τον εαυτό μας θυσιάζουμε κάθε φορά χωρίς να μας εγγυηθεί κανένας τίποτα για όλα όσα θα έρθουν, δίνοντας απλά μία κλοτσιά και πάμε πάλι απ την αρχή; Και βασικά πόσο από τον εαυτό μας θα έχει απομείνει στο ενδεχόμενο μιας ακόμα κλοτσιάς.

Σάββατο, 15 Ιουλίου 2017

Dreams

Μην άνησυχεις όλα τελειώνουν,από τη στιγμή που κλείνεις τα μάτια έχεις ένα προνόμιο κάποιες φορές καλό κάποιες κακό.Ονειρευσαι.Αυτό συμβαίνει κάθε μέρα άσχετα αν δεν το θυμάσαι και κρατάει λίγο άσχετα αν δεν το καταλαβαίνεις.Ποσες φορές ξύπνησες νομίζοντας ότι το ζεις;πόσες φορές ξύπνησες φοβισμένος;τρομαγμένος;Πόσες φορές φοβήθηκες να ξανά κοιμηθείς;ή πόσες φορές θέλησες να κοιμηθείς για να δεις το ίδιο όνειρο;πόσες φορές ευχήθηκες να ξαναδείς το ίδιο όνειρο;Όλα αυτά πολλές φορές..Έχεις αναρωτηθεί ποτέ τι είναι τα όνειρα;Πως προκύπτουν;Γιατί βλέπεις όλα αυτά;Εξήγησέ  μου πως γίνεται να βλέπεις όνειρο μέσα στο όνειρο;Να θελεις να ξυπνήσεις γιατί είδες κάτι κακό και να μην μπορείς,ανοίγεις τα μάτια και συνειδητοποιείς πως βρησκεσαι ακόμη σ αυτό τον παράξενο και αλλόκοτο κόσμο.πως μπορείς να ξεφύγεις όμως;Λένε απλά ότι ήταν ένα κακό όνειρο σωστά;Έχεις αναρωτηθεί ποτέ αν όλα αυτά που ονειρευσαι κάποια στιγμή θα τα ζήσεις;Ή μπορεί κάποια στιγμή σε κάποια άλλη ζωή να τα έχεις ζήσει..Ο άνθρωπος το πιο παράξενο ον,σε κλάσματα του δευτερόλεπτου με ένα "τσακ"επιστρέφει 20,30,40,50 και 60 χρόνια στο παρελθόν και θυμάται...Για μένα....Η ανθρώπινη μνήμη είναι το γρηγορότερο πράγμα στον πλανήτη...Αρκετά όμως.

Παρασκευή, 7 Ιουλίου 2017

Sacrifice today to enjoy paradise tomorrow

Ναι μπορώ να το πω με σιγουριά....υπάρχει αυτή η μια και μοναδική στιγμή που το κεφάλι μου είναι άδειο και ταυτόχρονα γεμάτο από σκέψεις,ιδέες,πρόσφατες συζητήσεις,πρόσφατους τσακωμούς,ευχάριστες στιγμές και αναμνήσεις..Αλλά τι απ'ολα αυτά να συγκεντρώσω και να τα βάλω στη σειρά;;12:30το βράδυ συνήθως είναι η ώρα που με πιάνει να γράψω γιατί όπως έχω ξαναπεί είναι περίεργες αυτές οι βραδινές ώρες που ξαπλωνεις στο κρεβάτι..ας τα βάλω όμως σε σειρά,πράγμα δύσκολο για μένα...καλοκαιρινή δουλειά,σχέση και διασκέδαση δύσκολος συνδιασμός και καθόλου προσωπικός χρόνος..λίγες οι στιγμές που μπορείς να ηρεμήσεις και να "ταξιδέψεις"...βγάζεις όλη την πίεση της δουλειάς και ξέσπας σε ανθρώπους που δεν πρέπει,σε ανθρώπους που στην τελική αυτοί είναι που σε κάνουν να γελάς και σου φτιάχνουν τη διάθεση,αλλά ξέρω πως θα είναι εκεί για μένα και μετά από τις φωνές και τα νεύρα μου,άνθρωποι που ξέρουν ποια είμαι..ξέρω όμως πως όλα θα αλλάξουν σε ένα μήνα που τελειώνει η δουλειά μου,ναι θα ξεκινήσουν αλλά βασσανα αλλά ξέρω πως τους ανθρώπους που αγαπώ θα τους έχω κοντά μου..κάτι τελευταίο να θυμάστε "sacrifice today to enjoy paradise tomorrow"...μην αφήνετε τίποτα για αύριο!

Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Τα εφήμερα αισθήματα

Το καλοκαιράκι,ναι άπειρες γνωριμιες ανώφελα αισθήματα και διασκέδαση μέχρι πρωίας χωρις ουσία..καλώς ή κακως το καλοκαίρι είναι έτσι για τους περισσότερους....για κάποιους άλλους είναι μια βόλτα στην παραλία και κουβέντα μέχρι το πρωί...ποσό διαφορετικά συναισθήματα δημιουργεί το καλοκαίρι;φέρνω εικόνες στο μυαλό μου από καλοκαίρια ανέμελα χωρίς σκοτούρες και βασσανα,χωρίς καλοκαίρινη δουλειά...
Καλοκαίρι,αγναντεύεις τη θάλασσα και ταυτόχρονα ταξιδεύεις σκέφτεσαι τι έκανες ή τι θα μπορούσες να κανείς στην τάδε περίπτωση ή σου ερχόνται εικόνες και καταστάσεις στο μυαλό που τις είχες ξεχασμένες και θαμμένες στο μυαλό σου για καιρό ή ίσως και χρόνια...τα χρόνια  περνούν και το καλοκαίρι μένει ίδιο...πάντα περιμένεις το καλοκαίρι με την ιδια λαχτάρα...

Κυριακή, 4 Ιουνίου 2017

S for Smile!

Η ζωή  καλώς ή κακώς είναι ένα παιχνίδι ή θα τους παίξεις ή θα σε παίζουν,η επιλογή είναι πάντα δίκη σου....ζήσε τη στιγμή,ζήσε την κάθε μέρα σαν να μην υπάρχει αύριο,να γελάς,να διασκεδάζεις ακόμη και να κλαις και αυτό μέσα στο πρόγραμμα είναι.Εκκνευρίζομαι να βλέπω γύρω μου μίζερους άνθρωπος,μέσα στο άγχος και την κλάψα.Ναι δεν λέω υπάρχουν πρόβλημα στην Ελλάδα του 2017 το δέχομαι,αλλά με νεύρα,γκρίνια και άγχος δεν θα λυθούν.Έχετε σκεφτεί πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος αν όλοι είμασταν χαρούμενοι,καλοσυνάτοι και ευγενικοί με τον συνάνθρωπο μας.Στην Ελλάδα του 2017 όλοι κοιτάνε να σε φάνε,προσπαθούν να δείξουν με ότι μέσο έχουν πως είναι καλύτεροι σου,παλεύουν ποιος είναι πιο όμορφος,ποιος έχει περισσότερα λεφτά και ποιος έχει πιο όμορφα και ακριβά ρούχα.Με αυτό τον τρόπο έχουν χάσει το νόημα της ζωής και όλη την ουσία του να ζεις.Λίγοι είναι αυτοί που εκτιμούν τη ζωή και τον τρόπο ζωής που κάνουν.Δε χρειάζονται πολλά πράγματα,μια βόλτα στη θάλασσα με τα μάτια που αγαπάς..Άσε την ζωή που κανείς και ψάξε την ζωή που χάνεις. 

Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

Μυστήρια και Τρομακτική!

Η ώρα 15:00 το μεσημέρι,κάθομαι μόνη μου στην παραλία και χαζεύω την θάλασσα.Ένα ελαφρύ κύμα σκάει στην ακτή και γω ταξιδεύω ή μάλλον η θάλασσα ταξιδεύει εμένα.Πόσο όμορφη και ταυτόχρονα τρομακτική γιατί στο βάθος της κυριαρχεί αυτό το μπλέ σκούρο χρώμα που δεν σε αφήνει να δεις την ομορφιά της.Είσαι στη μέση του πουθένα και σιγά σιγά βυθίζεσαι,τριγύρω δεν υπάρχει τίποτα δεν μπορείς να πιαστείς από πουθενά για να ανέβεις στην επιφάνεια.Τελικά ανεβαίνεις και συνειδητοποιείς πως βρήσκεσαι μόνος δεν είναι κανείς δίπλα σου να σε βοηθήσει.Παλεύεις να φτάσεις στην ακτή και πρέπει να το κάνεις,αν όχι θα βυθιστείς και πάλι στο χάος.Τα καταφέρνεις κοντεύεις στην ακτή και διακρίνεις μια φιγούρα ανθρώπου,προσπαθείς να φωνάξεις για βοήθεια κολυμπάς όσο πιο γρήγορα μπορείς για να τον φτάσεις,εκεί που νομίζεις πως τον έχεις φτάσει αρχίζει να απομακρύνεται και φεύγει χωρίς να ρίξει καμια μάτια πίσω του και εκεί που απογοητεύεσαι συνειδητοποιείς πως έχεις φτάσει στην ακτή σώος.Η φιγούρα αυτή που επιλέγω για την δική μου μίκρη αυτή ιστορία είναι ο ίδιος σου εαυτός.Ήρθε η ώρα να πάρω το βλέμμα μου από την θάλασσα όσο δύσκολο και αν είναι,καλό μεσημέρι.